‘Stop met schieten op generatie Y’ is de boodschap van journaliste Jozien Wijkhuis in dit opiniestuk in NRC. Volgens haar wordt in de media de generatie millennials van alles verweten, terwijl de positieve kanten van millennials nauwelijks belicht worden. ‘Het is niet zo dat ik de problemen die spelen niet herken, maar de problematiek wordt te eenzijdig belicht.’

“Vanochtend stond ik op en ik constateerde dat ik wederom bovengemiddeld narcistisch was. Ik opende mijn laptop en verdomd, ik leefde inderdaad in de illusie dat de mensen op Facebook mijn echte vrienden zijn. Met het kopen van een duur kopje koffie op het station (uiteraard omdat ik te verwend ben om mijn eigen koffie te zetten) bevestigde ik dat ik financieel ongeletterd ben. Uiteindelijk, toen ik in de trein opkeek van mijn vermaledijde schermpje, bleken er ineens allemaal mensen om mij heen te zitten die ik aan kon kijken en met wie ik zou moeten praten. Ik weet namelijk niet meer wat analoog intermenselijk contact is en hoe ik een daadwerkelijke relatie met iemand moet onderhouden.” 

Met bovenstaande alinea begint Wijkhuis op een sarcastische manier haar betoog. De weken voor ze dit stuk schrijft, komt ze onder andere de volgende zinnen tegen:
Een generatie vol optimisten zal in realisten moeten veranderen.” 

„Veel mensen hebben […] het gevoel dat sociale contacten oppervlakkiger worden en ze steeds minder aan elkaar hebben.”

„We zijn kinderen van ouders die begrippen als ‘je hart volgen’ en ‘je passie zoeken’ zelf introduceerden en daarnaar begonnen te leven. We zijn door hen verwend, zowel met geld als met geluk.”

Refrein
Volgens Wijkhuis herhalen de media zichzelf steeds. “Het is niet zo dat ik de thema’s die besproken worden niet herken. Maar het wordt zo’n refrein. Het lijkt wel alsof media denken: we hebben nog een paar gaten te vullen, dus wat kunnen we hier nog over publiceren?” Ze doelt onder andere op de themanummers over de ‘verloren generatie’.

“Het beeld dat geschetst wordt is veel te zwart-wit”

De artikelen hebben een overeenkomst, zegt Wijkhuis. “Deze generatie wordt neergezet als oppervlakkig. Dat is het meest generaliserende woord om te noemen. Alsof we niks gewend zijn. De media zeggen dat we een generatie zijn die gewend is om nergens meer hard voor te werken. We zouden geen aandacht meer hebben voor relaties en financiën.”

Twee kanten

Er zouden twee kanten zijn waarom deze generatie negatief wordt belicht. Het klagen van een oudere generatie op een nieuwe generatie is volgens de journaliste niets nieuws. “Er is een grote lezersgroep die vindt dat de jeugd het niet goed doet. Babyboomers lezen dit graag, waardoor media hier op in gaan spelen. De verschillende media concurreren om een zo’n groot mogelijk publiek. En omdat zij allemaal deze oudere generatie willen binden, wordt er veel over gepubliceerd.”

Aan de andere kant geeft Wijkhuis toe dat de berichtgeving deels op waarheid is gebaseerd. “Het is inderdaad zo dat we leerden om te doen wat we leuk vinden en dat sommigen nu iets doen waar straks moeilijk werk in te vinden is. Maar het beeld dat geschetst wordt is veel te zwart-wit.”  Zo zouden millennials het moeilijk vinden om een relatie aan te gaan, omdat ze zo lang mogelijk zelfstandig willen blijven. Daarnaast wordt de indruk gewekt dat millennials nergens voor willen werken.  “Het is onzin dat mensen geen relaties meer onderhouden of niet meer hard werken voor dingen. Het is zo makkelijk om te zeggen dat millennials later een relatie aangaan, lui zijn en dat dan te koppelen aan het feit dat ze geen baan kunnen vinden.”

“Vraag jezelf ook af hoe we met de problemen dealen”

Ook is Wijkhuis bang dat de berichtgeving een deel van de jongeren verlamd. “Voor degenen die kwetsbaar zijn voor deze berichtgeving, kan het negatief uitwerken. Ze worden onzeker omdat ze de hele tijd maar te horen krijgen wat ze niet kunnen en niet goed doen.” Ook zouden de verhalen jongeren die hard werken kwaad maken. “Als je ergens wel heel erg hard voor werkt en daar al dan niet succesvol in bent, dan herkent deze groep zich niet in het beeld dat geschapen wordt. Het roept negatieve gevoelens op naar de media, maar ook naar de oudere generatie.”

Eenzijdig
Wijkhuis zegt niet dat er niet meer over de negatieve kanten van de generatie geschreven moet worden, maar ze pleit wel voor een andere insteek. “Het is waar dat wij het economisch moeilijker gaan krijgen dan onze ouders. Maar daarom moeten we andere insteken verzinnen.” De kant die de media schetsen zou nu heel eentonig zijn. “Hoe moet dit nu verder?, is de toon die in de media wordt aangehaald. De media zouden zich eigenlijk af moeten vragen: hoe gaan millennials om met de problemen waar ze mee te kampen krijgen? Dus schrijf één keer negatieve artikelen en vraag jezelf daarna af hoe we met de problemen dealen. Niet alleen maar azijnzeiken en aanhalen hoe naar het is. Want het is toch ook gewoon leuk om in deze tijd op de groeien?”

Advertisements